Nicolien Mizee 42/100

Voordat Nicolien een gevierd schrijver en schrijflerares was, had ze een aantal keren last van depressies en angsten. Het was moeilijk om haar plek in de wereld te veroveren. Maar juist dat anders-zijn, maakt haar werk voor mij een genot om te lezen. Ze beschrijft de wereld en de mensen met een scherpe, analytische blik. Haar observaties zijn vaak ontluisterend en tegelijk grappig en ontroerend.

Mij bracht ze herkenning en verademing, ik blijk niet de enige die worstelt met dingen die anderen vanzelfsprekend vinden. Er is iemand die er woorden voor heeft en er droog en helder over schrijft. In haar eerste en leukste roman ‘Voor god en de sociale dienst’ lijdt ze bijvoorbeeld onder het arbeidsethos van de mensheid. Er lijkt een diepgeworteld geloof dat we allemaal moeten willen werken. En als je dat niet voelt, en daar niet naar wil streven, is er iets mis met je. Maar waarom eigenlijk?

Het mooiste dat ze gepubliceerd heeft, vind ik persoonlijk de faxenboeken aan haar voormalige leraar Ger Beukenkamp. Het zijn lange brieven waarin je haar ontwikkeling en gedachten tot in details kunt volgen, en dat verveelt nooit.

Het verlies van de eigen zinnen is geloof ik het ergste wat er bestaat, zeker als je in staat bent om dat zelf waar te nemen, maar ik kan niet ontkennen dat ik me daarna nooit meer zozeer mezelf heb gevoeld als in die tijd, en de jaren daarna heb ervaren als een concessie aan de buitenwereld.

Nicolien Mizee